Zmęczone cichnie miasto

Śnieg biało prószy ciszą

Nad ciemnym brzegiem rzeki

Dwa światła w mroku błyszczą -



Pod strzaskanym murem wiatr kołysze znicz

Już nie wrócą chłopcy, którzy mieli przyjść

Ostro słychać buty, w rytm uderza krok

Idą tak w pamięci już trzydziesty rok



A obok na parterze

Świeżego jeszcze bloku

Zabłysło pierwsze światło,

W pogodny ludzki sposób -



Pod strzaskanym murem lekko przygasł znicz

Czyżby czas już przyszedł, który może przyjść?

Ścichnie echo strzałów, pamięć zatrze mrok

Zamiast marszowego zwykły zabrzmi krok...



To już inne miasto, myśli sobie znicz,

Gdy mnie zapalano, strach tu było przyjść,

Teraz pierwsze okno, później innych rząd...

Obco się tu czuję, chciałbym odejść stąd.



Nadleciał wiatr od wisły,

Firanką zafalował,

Rozpoczął dialog świateł

Zaczęła się rozmowa



Pod strzaskanym murem szybko miga znicz,

Jak ci moi chlopcy mocno chcieli zyc

Spieszy się do domu, wydłużywszy krok,

Tak co dzień od nowa, przez okrągły rok.



Od okna światło szepcze

Ciepłymi strumieniami,

Ogrzejże się w tym cieple, jesteśmy sąsiadami.



Zmęczone cichnie miasto,

Śnieg biało prószy ciszą,

Nad ciemnym brzegiem rzeki

Dwa światła mocniej błyszczą...



Może się zdarzyć, że pod twój dom

Ktoś przyjdzie i powie tak:

Czekam na twoją pomocną dłoń

Daj mi nadziei choć znak, zrozumienia znak



A ty powiedz mu: to moja dłoń

A ty powiedz mu to jest twój dom

Dziel ze mną wszystko każdego dnia



A ty powiedz mu: to moja dłoń

A ty powiedz mu to jest twój dom

Dziel ze mną wszystko każdego dnia



Może się zdarzyć,

Że będzie też i tobie potrzebny ktoś

Nie chciał byś wtedy, aby ci on

I serce zamknął, i dom miałbyś o to żal.



I ty wtedy też nie będziesz sam

I ty wtedy nie będziesz się bał

Czy możesz czekać, z nadzieją że

Ktoś poda ci dłoń pomocną sam

Ktoś otworzy dom i powie tak:

Dziel ze mną wszystko każdego dnia.