Na rozmowę czas już był od lat

Parę prostych słów, pamięci znak

Ale gorzkiej dumy senny głos

Budził w nas gorączkę budził złość

Na rozmowę czas już był od lat



Spóźniamy się o minutę

Coś nas zatrzyma

Nasze zabawki zepsute

Ręką olbrzyma



Na rozmowę czas już był od lat

Jeden krok do zgody jeden gest

Byliśmy o jeden kubek łez

Ktoś zadzwonił że cię nie ma już

Jakby nas opuscił nagle Bóg



Spóźniamy się o minutę

Coś nas zatrzyma

Nasze zabawki zepsute

Ręką olbrzyma



Spóźniamy się o minutę

Coś nas zatrzyma

Nasze zabawki zepsute

Ręką olbrzyma



Zanim plomień świecy zgasi wiatr

Nim przez tunel cię powiedzie blask

Chcę posiedzieć z tobą aż po świt

Uwierz byłeś bliski mi jak nikt



I po co ten pośpiech, ten niustanny na oślep bieg,

Na wszystko dokoła stale zachłanny przed siebie pęd?

Od świtu do zmierzchu, nocą do rana rozwarcie ust,

By zawsze móc więcej jeszcze w nie złapać, nim zmieści brzuch.

I po co to ciągłe chciwe liczenie, kto więcej ma

Bez sensu i celu wieczne krążenie jak ćma, jak ćma...



Wielkie nic tobą wykarmione,

Wielkie nic, nawet trochę mniej,

Jakby zero uwieńczone wiankiem zer.

Wielkie nic w siebie zapatrzone,

Potem już dalej cisza,

Bez muzyki przetańczony cały bal.

Wielkie nic skrzętnie uzbierane,

Wielkie nic choć z pozoru coś,

Wychodzone, wybiegane, piękne dno.

Wielki nic, w tobie zakochane,

Puste jak oczu twoich blask,

Tyle z tego, tyle z tego w końcu masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz!



Czemu to nagle, czemu to wszystko na serio tak?

Bez piłki czy z piłką wciąż na boisku, za faulem faul.

Skąd cała ta sławna siła przebicia, ten dziwny sport,

Czy to jest naprawdę sposób na życie, niech powie ktoś!



Wielkie nic skrzętnie uzbierane,

Wielkie nic choć z pozoru coś,

Wychodzone, wybiegane, piękne dno.

Wielki nic, w tobie zakochane,

Puste jak oczu twoich blask,

Tyle z tego, tyle z tego w końcu masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz!