I po co ten pośpiech, ten niustanny na oślep bieg,

Na wszystko dokoła stale zachłanny przed siebie pęd?

Od świtu do zmierzchu, nocą do rana rozwarcie ust,

By zawsze móc więcej jeszcze w nie złapać, nim zmieści brzuch.

I po co to ciągłe chciwe liczenie, kto więcej ma

Bez sensu i celu wieczne krążenie jak ćma, jak ćma...



Wielkie nic tobą wykarmione,

Wielkie nic, nawet trochę mniej,

Jakby zero uwieńczone wiankiem zer.

Wielkie nic w siebie zapatrzone,

Potem już dalej cisza,

Bez muzyki przetańczony cały bal.

Wielkie nic skrzętnie uzbierane,

Wielkie nic choć z pozoru coś,

Wychodzone, wybiegane, piękne dno.

Wielki nic, w tobie zakochane,

Puste jak oczu twoich blask,

Tyle z tego, tyle z tego w końcu masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz!



Czemu to nagle, czemu to wszystko na serio tak?

Bez piłki czy z piłką wciąż na boisku, za faulem faul.

Skąd cała ta sławna siła przebicia, ten dziwny sport,

Czy to jest naprawdę sposób na życie, niech powie ktoś!



Wielkie nic skrzętnie uzbierane,

Wielkie nic choć z pozoru coś,

Wychodzone, wybiegane, piękne dno.

Wielki nic, w tobie zakochane,

Puste jak oczu twoich blask,

Tyle z tego, tyle z tego w końcu masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz,

Tyle z tego masz!



Może się zdarzyć, że pod twój dom

Ktoś przyjdzie i powie tak:

Czekam na twoją pomocną dłoń

Daj mi nadziei choć znak, zrozumienia znak



A ty powiedz mu: to moja dłoń

A ty powiedz mu to jest twój dom

Dziel ze mną wszystko każdego dnia



A ty powiedz mu: to moja dłoń

A ty powiedz mu to jest twój dom

Dziel ze mną wszystko każdego dnia



Może się zdarzyć,

Że będzie też i tobie potrzebny ktoś

Nie chciał byś wtedy, aby ci on

I serce zamknął, i dom miałbyś o to żal.



I ty wtedy też nie będziesz sam

I ty wtedy nie będziesz się bał

Czy możesz czekać, z nadzieją że

Ktoś poda ci dłoń pomocną sam

Ktoś otworzy dom i powie tak:

Dziel ze mną wszystko każdego dnia.